ஞானரத்நாவளி

ஆசிரியர்: சி. செந்திநாதையர்
எழுதப்பட்ட வருடம்: 1892
பதிப்பாசிரியர்: Hindu tract society

யாழப்பாணத்து ஆறுமுக நாவலரினை நிழல் போல் தொடர்ந்த அவர் வழிவந்த காசிவாசி பிரம்மஶ்ரீ சி. செந்திநாதையர் அவர்கள், கிறீஸ்தவ மதம் இலங்கையிலும் தென்னிந்தியாவிலும் மிகவேகமாக பரவிக்கொண்டிருந்த காலத்தே அதற்கு எதிராய் இந்து மதப் பிரசாரணம் செய்தவர்களில் முக்கியமானவர்களில் ஒருவர்.

அக்காலத்தில் இருந்த Hindu Tract Society இந்து சமய கொள்கைகளை பரப்பும் முகமாக பல பிரசுரங்களை வெளியிட்டது. அவ்வாறு 1892ம் வருடம் வெளியிடப்பட்ட நூல்களில் ஒன்று செந்திநாதையரவர்களால் எழுதப்பட்ட ஞானரத்நாவளி எனும் சிறுநூல். இந்நூல் தனியே இந்துமதம் சார்ந்த நடைமுறைகளை எல்லோரும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்கின்ற நோக்கோடு எழுதப்பட்டதே அன்றி, கிறீஸ்தவ மதத்தை கண்டித்து எழுதப்பட் நூலல்ல. இந்நூலை பின்னர் திருகோணமலை சே. வெ. ஜம்புலிங்கம் பிள்ளை அவர்கள் 1948ம் வருடம் மீள் பதிப்பு செய்தார்கள். அப்பதிப்பில் அவர்,

இந்நூல் உருவத்திற் சிறியதேயாயினும் பெயருக்கேற்ப, பல அரிய நுட்பங்களை விளக்குவதாம். இக்காலத்தில் உலோகாயதம் எங்கும் அதிகமாகப் பரவியிருப்பதால், இத்தகைய நூல்கள் வெளிவரவேண்டியது அவசியமாயிற்று.

என்று கூறுவார்.

இந்நூல் இந்து சமயத்தினை ஆழமாக விளங்கிக்கொள்ள விரும்புவோருக்கு ஒரு ஆரம்ப நூலக இருக்கும் எனபதில் ஐயமேதும் இல்லை.

செந்திநாதையர் இந்நூலின் கண்ணே முப்புரம் எரித்தது பற்றி கூறுமிடத்து,

முப்புரமென்பது ஆணவம், மாயை, கன்மம் என்னும் மும்மல காரியமாமென்க

அப்பணி செஞ்சுடை யாதி புராதனன்
முப்புரஞ் செற்றென னென்பர்கண் மூடர்கண்
முப்புரமாவது மும்மலகாரியம்
அப்புர மெய்தமை யாரறி வாரே

என்று திருமந்திரத்தினின்றும் உதாரணம் சொல்லி விளக்குகின்றோர். அதேபோல் புஷ்பம் பற்றி விளக்குமிடத்து பக்தியே புஷ்பமென

சித்தந் தெளிவீர்கா ளத்த னாரூரைப்
பத்தி மலர்தூவு முத்தி யாகுமே

என தேவாரத்திலிருந்தும்

கொல்லாமை, ஐம்பொறியடக்கம், பொறை, அருள், அறிவு, வாய்மை, தவம், அன்பு என்பன அஷ்டபுஷ்பமாம்.

என சிவஞானபோதத்திலிருந்தும் விளக்குவார்.